Στη μνήμη τού Πέτρου Μεσίσκλη, αφιερώνονται αυτές οι γραμμές:

Έφυγες, καλέ μας φίλε! Εσύ, ένας δημιουργικός συνοδοιπόρος στη λογοτεχνία! Εσύ, ο καλόκαρδος, ιπποτικός, αξιαγάπητος! Η σκληρή μοίρα έτσι αποφάσισε κι' εσύ ακολούθησες την μονόδρομη επιταγή της! Τί να πούμε εμείς οι αδύνατοι! Σού εύχομαι μόνο καλή πορεία στους άγνωστους δρόμους τού Επέκεινα. Θα τα ξαναπούμε! Όλοι τα ξαναλέμε, κάποια στιγμή!

Οι Εγγονές (Μάϊος 2008)

Άνοιξαν το παλιό ISDN χαρτόκουτο
που η γιαγιάκα είχε κάπου χωνιασμένο
και τό’καναν φιλόξενη φωλίτσα
για δυό ξανθούλια, σαν την ψείρα, μυρμηγκάκια
απ’ την ολάνθιστη που ψάρεψαν βεράντα

Ψίχουλα σπείραν
και βλαστούς
με κοραλλί γεράνια ρίξαν μέσα
σ’ αυτό το χάρτινο κουτί τής Intracom
σε μια γωνιά ένα πουγγάκι από λεβάντα
(για περιβάλλον…)
έδωσε τέλος στο ντεκόρ τού μυρμηγκόσπιτου

Οι δυό αδελφούλες καμαρώναν για το έργο
ρεμβάζοντας, απ’ τ’ αψηλού, τα ενοικούντα

«Γίναν ευτυχισμένα», ευτυχισμένες σχολιάζαν
«κοίτα πώς τρέχουν πάνω-κάτω, για παιχνίδι!»…

Όμως, εκείνα σκαρφαλώναν οργισμένα
στις παρυφές τής υψηλής τεχνολογίας
και κατεβήκαν, άρον-άρον, απ’ την άλλη
αλάργ’ απ’ τους αθώους καννιβάλους
να συνεχίσουν την απρόσκοπτη πορεία τους…

Οι Εγγονές τα ψάχνουνε ακόμη!…